tahammülün son aşamalarındayım, içime hicran oluyor. birileri ölüyor, kalanlar konuşuyor. her şey haksızlıktan ibaret. mesela işlerini başkalarının üzerine rahatça yıkabilen 'ay çok tişekkür ederim'ci insan, pardon ama hiç sevimli değilsiniz aksine tam bi aptal!

çöplük gibi aklım, çok yorgunum. bok yuvasına dönmüş beynimin güzel kelimelerle süpürülmeye ihtiyacı var, stop.

Hiç yorum yok: