dünyadaki yalnızlık hissini bugünlerde sırf ben tüketiyormuşum gibi geliyor, hani diyorum biraz yardımcı olsanız da bu hisceğiz çabucak bitip hiç kalmasa artık. hem biraz yardımcı olduğunuz an, özdemir asaf'a bir kontra argüman da sunmuş oluyoruz.

ha bi' de unutmadan geceleri mışıl mışıl uyumak istiyorum artık, rüyaların mınagoyim.
belli etmiyorum ama ben seni çok özlüyorum. şimdi yaşadığım yere ilk gelişimde yalnız yaşamaya alışma desteği amaçlı benimle biraz kalmıştın ya. benim böyle suratım duvar gibiydi. ben okuldan dönene kadar, sen evde bulmaca çözüyordun. canın sıkılıyordu. sana kendi can sıkıntımı anlatma bencilliğinde kaç kez bulundum acaba. duvar yüzüme ayna, senin de yüzün düşüveriyordu her seferinde.

doğduğum için senden özür dileyesim geliyor bazen. ekşisözlüğü açıp 'kenafir' sözcüğünü aratışından tut, bana verdiğin kısa ve net cevaplara kadar; her şeyinle eşsizsin. seninle rus edebiyatına güldüğümüz çaylı-oturma odalı öğleden sonralarını özlüyorum.

senin için yapmadığım ve yapamadığım şeylerden utanıyorum. çok uzak olduğun için telefonda sesini duymak yaşadığının kanıtı. çok büyüdüğüm için artık 'anca'sı bu hayatın.

tüm ancalara x diyerekten, doğum günün kutlu olsun.
seni çok seviyorum canım annem.