biz saatlerini, günlerini, haftalarını ve de yıllarını beraber geçiren arkadaşlar birbirimize uzun-zun sarılarak veda ediyoruz. az önce yurt müdiresi mezun olacakların internet kaydını sildiği için birden internetsiz kaldım. çok sembolik oldu valla, resmen bye vakti. hatta farewell. kantinde wireless var en azından diye buraya indim. en köşedeki masaya, "istemediğini yapma!" yazan illüstrasyonun altına oturdum. yarı açık camdan hafif hafif rüzgar esiyor. çocuk gibi ne yapacağımı bilemezken, bir yandan da yüzümün eskidiğini hissediyorum. tam bir paradoks. benjamin button-vari. dahası şöyle ki: hala bi' yerlere başvuruyorum. ailemi çok özledim, kendimi boşlukta sallanan adam gibi hissediyorum. öyle bi' kitap vardı, sanırım okumadım.

elimi tut.

Hiç yorum yok: