eskiden ay, yarım olunca sevinirdim. çünkü 'D' olurdu, ay bana çalışırdı. sanki. bi' de bu gönyeyi seviyordum ben işte, çünkü o da bana çalışıyordu, neredeyse 'D' çiziliyordu. ah, neredeyse ismimin baş harfi! sonra büyüdük, üniversitenin bahar gelmiş çimlerine oturduk, sınavdan çıkan arkadaşın cebindeki gönye bana tüm neredeyse-leri hatırlattı, biraz güldüm, yok çok güldüm, gönye benim oldu, çünkü "al senin olsun" dedi, aldım, hiçbir işime yaramıyor, sorun mu bu, değil tabii ki. ne güzel di mi. 'sheer simplicity' misali. az kalsa.

Hiç yorum yok: