mereba. iki gündür elime bir veyahutta iki adet çay veyahutta kahve alıyorum, ekseriyetle bölüm kantinlerinden. böyle bardaklar izole falan değil hiç, direk plastik, bu yüzden el yakıyor. neyse alıyorum ben bunu/bunları, bulunduğum kantin alanından çıkmak için kapıya doğru yöneliyorum ve beni bir stres alıyor: "şimdi o kapı nasıl açılacak?". o stres artık yüzüme mi yoksa küçük sakrak adımlarıma mı yansıyor bilmiyorum fakat o kapıları açıyorlar arkadaş! böyle bi' rahatlama yok hayatta (vardır da sanki yokmuş gibi mesela). sağolsunlar. dedim zaten, "sağolasın" dedim ikisine de. başlarını "eyvallah" gibisinden eğdilerdi. öyle işte, hadi hoşça kal.



Hiç yorum yok: